Outpours of a busy mind

“Hocam, sen virüs nasıl yayılır bilir misin?” 4 Perdelik Trajikomedi

2008-11-03T01:58:00.001+02:00

Perde 1
“Tüm Kapatmalar Hukuka Aykırı isimli” yazı Leeds Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyesi Yaman Akdeniz ve Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi, İnsan Hakları Merkezi üyesi Kerem Altıparmak tarafından yazılmış ve 20 Ekim'de bianet'te yayınlanmıştı. Oktar'ın bugüne kadar aynı gerekçelerle Silivri ve Gebze mahkemelerine yaptığı başvuruların sonucunda 61 sitenin erişime kapatıldığını hatırlatan Akdeniz ve Altıparmak, bu durumun mahkemelerin yorum yöntemlerini kullanmasıyla ilgili bir sorundan kaynaklandığını belirtiyordu. Buna göre, 5651 sayılı “İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun”u es geçen mahkemeler, hakaretle ilgili diğer düzenlemeleri uyguluyor. Oysa, konuya ilişkin özel bir düzenleme getiren 5651 sayılı kanunun uygulanması gerekir. Bu kanunda da sitelerin erişime kapatılması gibi bir düzenleme bulunmuyor. Akdeniz ve Altıparmak, hali hazırda kapatılacak siteye kapatmadan önce savunma hakkı verilmediğine, birçok durumda kapatmaya gerekçe gösterilmediğine de dikkat çekiyordu.

Yazının tamamı:
http://www.bianet.org/bianet/kategori/bianet/110319/internete-karsi-adnan-hoca-tum-kapatmalar-hukuka-aykiri

Perde 2
A.O ve avukatları Bianet’e, aba altından soba gösteren bir tehdit mektubu yollarlar, ki bu mektubun tarzı yaklaşık şöyledir:
“Sitedeki, müvekkillerim ile ilgili söz konusu hukuka aykırı yayınların 24 saat içinde yayından çıkarılmasını talep ediyor, aksi halde bu yayınların kaldırılması amacıyla mahkemeye başvurmak zorunda kalacağımızı ihtaren bildiriyoruz. Benzeri durumda, Türk Mahkemeleri başta wordpress.com, richarddawkins.net, egitimsen.org.tr ve groups.google, gazetevatan.com sitesi olmak üzere çok sayıda internet sitesine Türkiye’den erişimi yasaklamışlardır. Bu nedenle milyonlarca kişi halen bu sitelere Türkiye’den ulaşılamamaktadır.”

Yazının tamamı:
http://privacy.cyber-rights.org.tr/?p=210

Perde 3
Bianet bu tehdite aldırmaz, avukatlara sorar, ilgili yazıda hakaret içeren hiçbir şey olmadığını vurgular, bir de utanmadan “kapamıyoruz” diye bir yazı koyar ana sayfasına.

Yazının tamamı:
http://www.bianet.org/bianet/kategori/bianet/110527/adnan-oktarin-kapatma-tehdidiyle-yayindan-yazi-kaldirmiyoruz

Perde 4
Ama işte internet öyle bir şeydir ki, okunmasını istemediğiniz yazılar bile, bir bakarsınız bloglarla, gazete yorumlarıyla, facebook’la, email gruplarıyla, ekşi’de, sosyomat’ta, wiki’de, bigu’da, friendfeed’de, twitter’da ve daha binlerce sosyal platformda birden yayılıverir, nereyi temizleyeceğini, sansürleyeceğini şaşırırsın. Bu bilgi çağında bilgiye erişimi engellemek zor be hocam, ne yaparsın.

Ha bir de, tdk.gov.tr katkılarıyla bilginize sunarız:
Eleştiri - is. 1. Bir insanı, bir eseri, bir konuyu doğru ve yanlış yanlarını bulup göstermek amacıyla inceleme işi, tenkit.
Hakaret - is. (haka:ret) 1. Onur kırma, onura dokunma. 2. Küçültücü söz veya davranış.

Sansüre Sansür Hareketi
http://www.sansuresansur.org

2008-09-21T16:14:00.000+03:00

Blog Action Day 2008 Poverty from Blog Action Day on Vimeo.

2008-09-18T14:28:00.000+03:00

Dünün Haberi

2008-08-22T00:34:00.006+03:00

Tamam aslında ben yazana kadar bir önceki günün haberi olmuş, ama olsun...

Çevre Dostu HES'ler 10 Megavat, Türkiye'de neden 50 Megavat? (KAYNAK: 20.08.08 tarihli Milliyet)

Bir de yine 20 Ağustos tarihli Vatan Gazetesi'ndeki bir haberin ilk paragrafı:

İSTANBUL’a Melen Çayı'ndan su pompalaması amacıyla, Sakarya’nın Kocaali İlçesi’ne bağlı Ortaköy Beldesi’nde Melen Çayı üzerinde Devlet Su İşleri tarafından yaptırılan regülatör, kuraklık nedeniyle göl alanında su seviyesi düşünce İstanbul'a su pompalamayı durdurdu. Melen Çayı’ndaki regüratörün bulunduğu alanda su seviyesi bir ay önce 50 kodu gösterirken, bugün 01 seviyesine kadar düştü.

Günün Haberi

2008-08-22T00:20:00.003+03:00

Maçta rakı reklamına ceza tuhaf bulundu (kaynak: NTVMSNBC)

Bir playlist

2008-08-16T19:36:00.002+03:00

Bir önceki yazımda şöyle demiştim ya "...Bir yanda VH1 açıktı televizyonda, ara ara dikkatimi dağıtsın diye hoşuma giden şarkıları da bir kenara not ederek devam ediyordum..."

O bir kenara not ettiğim şarkıları toparladım, mini bir playlist yaptım, 8 şarkılık. Buyrun, dinleyin, belki hoşunuza gider...

Sabahın altısında sahil yolu

2008-08-12T02:55:00.002+03:00

Şu sıralarda iş için sayfalarca yazı yazmam gerekiyor. Yazmam gerekiyor derken Word'de falan değil, düpedüz el yazısı, talep eden öyle talep ediyor çünkü! İlkokul çağına döndüğüm, bilgisayar kullanamadığım, mürekkepli kalemle hazırladığım bir ödev. Resmen ev ödevi. Bu yaşta hem de! Verdiğimiz dönem ödevlerini acımasızca hatırlatan bir komedi...

Düzensiz uykumun bir sonucu olarak geçenlerde akşam yazmaya başladığım bu ödevden (toplamda 100-150 sayfayı bulacak herhalde, el yazısıyla!) kafamı resmen sabah ezanıyla kaldırdım. Bir yanda VH1 açıktı televizyonda, ara ara dikkatimi dağıtsın diye hoşuma giden şarkıları da bir kenara not ederek devam ediyordum, değişiklik olsun dedim; Efes Pilsen yerine yeşil çayı tercih ettim, bir iki paket Eti Form ile... (Ülker değil Eti :) ) Harıl harıl yazarken, önce VH1'daki müziklerin yerini "chillout"a bırakıp yavaşlamalarıyla bir gariplik hissettim, ardından da sabah ezanı geldi zaten.

O noktada o gün için defteri kapatmam gerektiğini düşündüm, ama yatarsam da akşamüstünden önce uyanamayacağımı farkettim. Benim uyanık olduğum sabahın körü saatinde annemle babamın eve geleceklerini hatırlayınca, uyumadan onları görmeye gitmek çok mantıklı geldi bir anda.

Sabahın altısında çıktım evden, ve canım E5'i değil Bakırköy'den Etiler'e gitmek için sahil yolunu istedi. Geçen gün Sarper bisikletiyle gittiğinden biliyorum, yaklaşık 25km lik bir mesafe. Yani, sabah trafiğin boş olduğu saatlerde 20 dakikadan fazla değil.

Önce, etrafıma bakmaksızın ne kadar çok yazı yazdığımı düşündüm çıldırmış gibi. Sağ bileğimde belli belirsiz bir sızı, sanki yetiştiremeyecekmişim gibi yazmışım... İlkokul ikide yetiştirememiştim, o geldi aklıma birden! Bizim zamanımızda (1979-83 arası), ilkokul konuları (Hayat Bilgisi) ünite ünite işlenirdi, ve her üniteye başlarken temiz defterlerimize ünite'nin konusunu, amaçlarını falan yazan bir kapak yapardık. Ünite denilen şeyi cazip kılma cabası herhalde. Ama yaz yaz bitmezdi o, kaynakça gibi, dizin gibi birşey olurdu, tahtaya yazılırdı, biz oradan deftere geçirirdik, tahta yetmezdi silinir, devamı yazılırdı. 2. sınıfta, herkesten küçük ve çelimsiz olarak ellerim ağrıya ağrıya o ünite kapağını tahtadan temiz yaza yaza defterime geçirmeye çalışırken kafamı kaldırdım, ve tahtanın silindiğini gördüm! Nasıl bir ruh haliyse o, direkt ağlamaya başladığımı hatırlıyorum, ve sonra öğretmen sorduğunda yetişemediğimi, tahtanın silindiğini hıçkırıklar içinde söylemeye çalıştığımı... Öğretmen sonra sınıfın çalışkanlarından birinin tertemiz defterini vermişti bana, akşam evde yazayım diye...

Sahil yolunda ilerlerken, Yenikapı'ya doğru, ilkokul 2'ye dönüp o yetiştiremediğim yazıyı hatırladıktan sonra, bir silkinip tekrar 35 yaşıma geri döndüm. (Evet, 35!) Ve sabahın altısında, etrafta koşan (ve denize giren!) üç beş kişi haricinde kimse yokken sahilin, denizin, ve sonuçta İstanbul'un ne kadar güzel olduğunu düşündüm bu sefer. "Kıymetini bilemiyorum ben bu şehrin" dedim, "tadına varamıyorum... Hakkını veremiyorum. Sarper hakkını veriyor bu şehrin mesela, ama ben veremiyorum". Sonra hakkını verebileceğim zamanlarda da İstanbul'dan uzak olduğum aklıma geldi. Uzak bir yerlerde okuduğum, uzak başka bir yerlerde çalıştığım dönemler geçti kafamdan. Göçebe gibi, İstanbul'dan belki de en uzak olmamam gereken ama uzak olduğum zamanlar. Yaklaşık 10 senelik bir süreçte İstanbul'da kesintisiz bir seneden fazla geçiremediğim zamanlar. Bir gün birisinin İngilizce'me yaptığı yoruma kızmış, "hayatımın neredeyse üçte birini ingilizce konuşan ülkelerde geçirdim ben!" demiştim bir hırçınlıkla, ingilizceme laf edilmesinden mi, yoksa hayatımın üçte birinin İstanbul'dan uzak geçmesinden mi? "Ama" dedim sonra, arabanın kliması kapalı her iki camı da açıkken, o deniz kokusu içinde "yine de güzel işte..." Barbaros Bulvarından yukarı vurmaktan vazgeçip, sahilden devam etmeye karar verdim, Bebek'ten çıkma niyetiyle. Sessiz bir coşkuyla "Güzel işte..." dedim ama sonra sessiz coşkuma, kendi başıma aldığım bu zevke şaşırdım.

Geçen kış, Sarper'i Volda'da ziyaret ettikten sonra, tatilime devam etmek için Münih'e geçmiş, kayak tatilimiz için ertesi gün bana katılacak arkadaşları beklerken kendi başıma Münih'te bir gün ve gece geçirmiştim. Elimde bir harita, dolaşıp gezdikten sonra bir anda en turistik meşhur BierKeller'i bulmanın sevinciyle girdim, 10'ar kişilik tahta masalardan birine ilişmek başta biraz garip geldiyse de, sonra oturdum. Masada bir ben, bir Amerikalı, bir de Alman çift vardı, sonra onlara 70 yaşında bir kadın ve bir gay çift katıldı. Ben kendimi 3-5 kelimelik almancamla konuşurken buldum, ve olayın absürdlüğü içinde (teyze benim saç traşımı çok sevmişti, ve ben almanca ne demek istediğini bir türlü anlayamamıştım, sonra gay'lerden bir tanesi bana "she says she loves your haircut" deyince, "my haircut?" demiştim üç beş masanın duyacağı bir volümle, elimde kimbilir kaçıncı litrelik bira bardağıyla!) içtim ve eğlendim. Fonda da askılı yeşil şort ve tüylü şapkalarıyla boru çalan müzisyenler tabii. ("Bir çalgıcının hikayesi"ne yapılan bir çağrışım :) )

Yollarda sızmak istemediğimden, otelime giden son metroyu yakalayabilmek için oradan çıkınca, ilk işim Sarper'i aramak oldu. "Evet evet, Münih'e geldim sağ sağlim, herşey güzel. Olm burda tam bir alman birahanesi buldum, bir masaya oturdum, çok komikti, herhalde 5 litre bira içtim! bıdır bıdır bıdır" (ki Sarper o noktada ne kadar Volda'da baymış durumda ise, ben de o noktada bunu farketmekten o kadar uzak durumdaydım!)

Aylar sonra tekrar birbirimize (İstanbul'da) kavuşunca, bu konu açıldı bir rakı sofrasında, ve Sarper bana yanlız gezmenin ne kadar sıkıcı birşey olduğunu, benim bundan alabildiğim zevke ve coşkuya şaşırdığını ve bu konuda bana hiç benzemediğini söyledi. O da Volda dönüşünde yer yer yanlız gezmişti, ama tat vermemişti işte. Bakıyoruz, BSS-Bahn'ın Berlin durağı bunun canlı bir şahidi!

Tam bu noktada Bebek'ten Etiler'e çıkacak yokuşun başına geldim, yokuşta kaybedeceğim sahil yolunu bir kez daha görme fırsatını kaçırmamak için, düşüncelerimden çıkıp Ab'bas'tan sonra başlayan denize daldım, bir an için, ve rampaya vurdum. Sabahın altısında 25kmlik sahil yolunun hem yanlız başıma beni bu kadar heyecanlandırmasının hem de düşünceler arasında bu kadar gezdirmesinin şaşkınlığıyla usulca süzülüverdim eve...

O güzel insanlar teker teker gidiyorlar... Part II

2008-07-13T20:50:00.002+03:00

Aşağıdaki basın açıklaması Hava-İş Sendikasının sayfasından alınmıştır. Gazetelerde yayınlandığını göremeyebilirsiniz. Okuyun, okutun. Güzel insanlar gerçekten bir biri ardına gidiyor!

Uçuş İşletme Sendika Temsilcimiz Bahadır Altan'ın iş akdinin feshi girişimi ile ilgili Basın Açıklaması

Basına ve Kamuoyuna
THY uçuş işletme sendika temsilcimiz Kaptan Pilot Bahadır Altan hakkında basın ve yayın organlarında yer alan “THY’de aç pilot skandalı” konusundaki gelişmeler ve gerçekler aşağıdaki gibidir.
Kamuoyuna sunulur.
Kaptan pilot Bahadır Altan 4 bacaklı seferin ki bu seferin ortasında uçak ve kabin ekibi değiştirilerek pilota ikinci bir brifing zorunluluğu ve dolayısıyla zaman kaybı yaratarak TK 127 seferi için Ankara’ya 20 dakika gecikmeli olarak gelinmiştir. Uçakta APU arızalı olduğundan havalandırma sistemleri yerde çalışmamaktadır.
3. bacak sonunda ekip tamamen THY talimatları çerçevesinde (ki THY uçuş ekibi yemek Yönetmeliği veya yönergesi bile vardır) yemeklerini uçakta yemek amacıyla önceden havada sipariş vererek hazırlık yapmışlardır.
Ayrıca yolcu hizmetlerinden 5 dakika yemek müsaadesi verilmesini talep eden kaptan pilot (ground time sürelerini kısaltarak çok büyük işler yaptıklarını sananların aceleciliği ne kadar baş edebildi ise ) yolcu alınması yönündeki talebe onay vermemiştir. Bu ifade yolcu hizmetleri memurunun ifadesinde de aynen geçmektedir. Ayrıca 2. Pilotun kaptan adına yolcu onayı vermediği de kesindir.
Zaten THY Uçuş Operasyon El Kitabı (FOM) Sayfa: 8.2-3 şöyle demektedir:
“Commander veya temsilcisi tarafından onay verilmedikçe yolcu alımı başlayamaz”
Kaptan pilot Bahadır Altan uçağa yolcu alınmasına yönelik bir onay vermediği halde talimatlara aykırı olarak diğer yolcular alınmadan ve hiçbir bilgi verilmeden VİP yolcuları uçağa gönderilmiştir.
Daha önce yer hizmetleri ile koordine ederek yemeklerini yemekte olan ekip, kaptana hiç bir haber verilmeden uçağa gönderilen VİP yolcularını habersiz karşılarında bulmuştur.
Kaptan Bahadır Altan büyük bir nezaketle bu yolcuları kapıda karşılayarak yolcu alımı için henüz onay vermediğini bu konuda şirket içi bir iletişimsizlik olduğunu özür dileyerek açıklamış, ekibin yemek yemekte olduğunu ve uçak içinin çok sıcak olduğunu belirterek ve kuralları uygulayarak çok kısa sürede diğer yolcu alımına başlayacağını, daha konforlu bir ortam olarak VİP aracında beklemelerinin daha iyi bir çözüm olacağını bildirmiştir. Yolcular bu konuda kaptanın çözümüne uymuşlar ve itiraz etmemişlerdir.
Hatta VİP yolcularının tekrar taşıma zorluğu çekmemesi için elindeki eşyalar ı uçağa alınmıştır. Bu bile böyle bir ret olayının söz konusu olmadığını göstermektedir.
Haberinizde söylendiği gibi yolcu alımı olmadığından yolcular uçaktan indirilmemiştir. Böyle bir olay vuku bulmamıştır.
Kaptan kurallara aykırı olarak normal yolcudan önce gönderilen VIP yolcularını kabul etse bu kez "neden APU arızalı uçağa önce VIP yolcularını alıp diğerlerini beklettin" diyerek yine suçlanmalar yapılması söz konusu olacaktı.
Konu bundan ibarettir. Kaptan pilot Bahadır Altan ana üsse dönüşte bunu resmi kaptan raporu ile idareye bildirmiştir.
Ancak ne hikmetse Ankara İstasyon Müdürü Hasan İskender şirket içinde kalması gereken bu kendi iletişim olumsuzluğunu örtbas etmek için, VİP yolcularını kaptana karşı kışkırtmış o da yetmemiş kendi şirketinin kaptanı ile ilgili SHGM’ne birde yazı yazmıştır.
Pazartesi günü SHGM’lüğü soruşturma için değil bilgi almak için THY Genel Müdür Yardımcısı Sayın Köksal Köktuna ile SHGM’ne çağrılan Sendika temsilcimiz kaptan pilot Bahadır Altan raporu paralelinde bilgi vermiştir.
Ama asıl skandal için şimdi sıkı durun. THY’nin ünlü İcra Kurulu 7 Temmuz’da SHGM’ye bilgi veren sendika temsilcimiz kaptan pilot Bahadır Altan’dan savunma talep etmiş, Altan bu savunmasını aynı gün vermiştir. 9 Temmuz da ise SHGM İkinci pilotu ve Kabin Amirini dinlemek için çağırmıştır.
Kabin amiri ve 2.pilotunun kaptanı doğrulayan raporları olmasına ve SHGM 9 Temmuzda diğer şahitleri dinlemeye çağırmasına rağmen THY icra kurulu bir gün önce 8 Temmuzda yargısız infazını gerçekleştirmiş ve Bahadır Altan’ın iş akdinin feshedilmesine karar vermiştir. Bu skandal ve önyargılı yaklaşım değil de nedir?
Şimdi Ulaştırma Bakanlığı’na ve SHGM’ne soruyoruz; THY Genel Müdür Uçuş İşletme Yardımcısını ve Kaptan pilot ve diğer ekibi neden Ankara’ya çağırdınız?
THY Genel Müdür Uçuş İşletme Yardımcısı olayla ilgili size ne görüş sundu?
THY Ankara İstasyon Müdürü SHGM’ye bu olayla ilgili resmi yazı yazdı mı? Yazdı ise yazısının içeriği nedir?
Sendika temsilcimiz Kaptan Pilot Bahadır Altan dün saat 18.00 de Uçuş İşletme Başkanlığına çağrılmış ve kendisine iş adki feshi tebligatı yapılmak istenmiştir. Tebligatta “Gelen yolcuları kabul etmeyip geri çevirdiğinizden” iş akdiniz iş kanunun 17, 18,19. maddesine göre feshedilmiştir denmektedir. Temsilcimiz tebligatı almamıştır.
THY, kuralları uygulayan uçuş limitlerini aşmayan özetle meslek etiğini ve uçuş emniyetini ticari kaygılara feda etmeyen kaptanlar istemiyor. Kar amacıyla yapılan herşeyi mübah sayan sinik bir kaptan zümresi arzu ediyor.
İcra kurulunun amacı budur. Bahadır Altan'ı işten atmakla ve kaptanlara verdirdiği cezalarla bunu gerçekleştireceğini sanıyor. Ama yanılıyor. THY’de meslek onurunu, kuralları ve uçuş emniyetini hiç bir başka değere tercih etmeyecek yüzlerce pilot vardır. Ve bu haksızlığa da tepkisiz kalmayacaktır.
Burada amaç açıktır. Çalışkanlığı dürüstlüğü sendikal mücadeleye inancı ve toplum menfaatleri için verdiği örnek mücadele ile herkesin takdirini kazanmış sendika temsilcisini işte fırsat yakaladım diyerek işten çıkarma yolunu seçmek ne hukuka, ne adalete ne de vicdana sığar.

Ayrıca havacılık kültürüne sahip herkesin bildiği gibi kaptan pilotların uçuş operasyonundaki temel otorite ve yetki sorumluluğunu açıkça belirleyen 2920 Sayılı Türk Sivil Havacılık Kanunu’nun 100 ve 101. Maddesi bu yaklaşımla ayaklar altına alınmıyor mu? Bu otorite bu şekilde haksız yolcu şikâyetleri ile zedelenirse o havayolunda uçuş emniyeti ve güvenliği kalır mı? Bu nedenle haksızca iş akdi feshi olduğunda diğer pilotların üzerinde oluşan baskı uçuş güvenliğini yok etmez mi?

Ulusal havayolumuz THY bu icra komitesi adındaki despotluk tarafından bir girdaba sokulmuş ve yok edilmek üzeredir. Bu yok etme tüm çalışanları da her geçen gün daha fazla olumsuz etkileyecektir. Bugün suskun kalalım demek yarını kaybetmek olacaktır.

Gerçek çözüm hiç kimseyi dinlemeyen icra komitesi adı altında despotlukla bu şirketi yöneten bu anlayışa dur demek olmalıdır. Bunun yolu da birkaç asalak dışında tüm hizmeti üreten biz çalışanlar olarak bu gücümüzü üretmeyerek kullanmaktır.

Onuruyla ve özverisiyle işleri yürüten THY personeline, şirketin tepesinde personel düşmanlığına soyunmuş bu kişilerden hesap sorma hakkı doğmuştur. Bu meşru hakkıyla THY çalışanı bu haksızlıklara ve despotluğa karşı korkmadığını gösterecek, başta yok edilmek istenen ulusal havayolumuz THY'na sendikal haklarına toplu iş sözleşmesine ve mağdur edilen arkadaşlarına sahip çıktığını dosta düşmana gösterecektir. Saygılarımızla.

O güzel insanlar, teker teker gidiyorlar... Ya da... Dr. Pınar Birler'i kimse hatırlayacak mı?

2008-07-02T17:30:00.010+03:00

Geçen ay, uzun süredir ihmal ettiğim blog'uma Dr. Pınar Birler'i yazacaktım. Yine ihmal ettim. Bugün başka şeyleri yazma isteği ve hırsıyla oturunca, önce Dr. Pınar Birler'i yazmam gerektiğini düşündüm.

Dr. Pınar Birler, THY'nin Uçuş Hekimiydi. Uçuş hekimliği başlı başına bir branştır ve çok daha farklı bir tecrübe, bilgi birikimi gerekir. Kendi başına bir ihtisas konusu. Mesela Hava Kuvvetlerinde bir pilotun uçup uçamayacağına karar veren son noktadır. Prospektüsünü okuma zahmetinde bulunmadan içtiğiniz ilaçların bir pilotun uçuşuna etkisi olup olmadığını, 1 şırınga kan verdikten sonra bir pilotun uçup uçamayacağını bilen onlardır. Ve Pınar Birler, şahsen tanıdığım kadarıyla, işini seven, bilen ve daha fazla bilmek için gittiği konferansları cebinden karşılamaktan tereddüt etmeyen bir insandı.

Dr. Rahim Erbaş'la (ki kendisi uçuş doktoru değildir!) "kapıştı" ve işten atıldı!!! Kimdir bu Rahim Erbaş, dönemin adamı mı? Nasıl gelmiştir THY'ye, ve meziyetleri nedir? Eğer Dr. Pınar Birler, şirkete giren hostes adaylarını sağlık muayenesi adı altında taciz eden şarlatan doktoru şirket içinde ihbar ettiği için işten atıldıysa yazıklar olsun. İşte bu yüzden soruyorum...

Dr. Pınar Birler'i kimse hatırlayacak mı?

Ben, sonuca varacak birşey yapamasam da, onu ve profesyonelliğini takdir ediyorum. Doğru yaptığı için kaybeden o olmadı, bizler olduk. Ben hatırlayacağım.

Gökyüzü Haberci

Airport Haber

Havacılık Tıbbı Derneği

***

Ve, işini iyi yapan, temiz insanların gördüğü muameleye isyan ederken, bir şok daha geliyor! Önce Atilla İlhandı, şimdi Mustafa Balbay! Değerli insanları ne kadar kolay öğütür olduk. Ve en kötüsü de bu ülkede mutlu olmak için ne kadar az sebep kaldı...

Amerika'da büyük bir problemdir bullying. Kabadayılık, baskı, taciz diye çevrilebilir belki. Yarı Türkçe bir tanımla: fiziksel ve sosyal agresyon. (Passiflora bu konuda yardımcı olabilir sanırım). Özellikle Amerika'da okullarda çocuklara (ve ailelerine) hayatı zehir eden bir problem. Hatta son günlerde fazlalaşan okul bahçesi silahlı saldırılarında, saldırganların bir kısmı okulda devamlı baskı ve taciz gördüklerini, bu yüzden bu noktaya geldiklerini iddia etmişler. Bazı çocuklar diğerlerine okul bahçesinde baskı yapar, çok zeki olabilirsiniz ama başa çıkamazsanız, tehdit te edilebilirsiniz, dayak ta yersiniz, harçlığınızı da kaptırırsınız. İşte baskıyı yapıp, size hayatı zehir edenler bully'lerdir. Siz de maruz kalan taraf olarak bullied olursunuz.

Velhasıl, okul bahçesinde bullying'e maruz kalan garip bir çocuk gibi hissetmeye başladım kendimi bu ülkede. Harçlığımı kabadayılara kaptırmamak, okul arkadaşlarımın önünde onurumu gururumu kaybetmemek için, bir üst sınıfa geçtiğimde hala baskı gören, kaba kuvvetin karşısında ezilen garip çocuk olmamak için zorlanıyorum...

Bu topraklardaki iyi haberler sadece futbol başarılarından mı ibaret olacak?

***

Bugün, 2 Temmuz 2008. Sivas katliamının 15. yılı. Cumhuriyet "Sivas cankırımı" diyor, çok isabetli bir tanım. 33 suçsuz insanın "canı kırılalı" 15 sene oldu. Herkes unutuyor, ama sen, unutma, unutturma!

(Fotoğraf, görüldüğü gibi, 02/07/08 tarihli Cumhuriyet'te yer alan, Atilla Aşut'un "Sıvas Katliamı" yazı dizisinin 2. bölümünden alınmıştır.)

World of Gnomes

2008-04-05T03:13:00.002+03:00

Vay be, resmen bir ayı bile geçmiş en son birşeyler yazdığım. Devamsızlığım hiç içaçıcı değil, alışamadım sanırım daha sık blog'lamaya... Herneyse...

Çimen'in şu yazısı (daha doğrusu video'su - tabii ki youtube'un bir sonraki sansürlenişine kadar) beni kahkahalarla güldürdü. Aslında, oraya yorum yapacaktım ama gnome'larla ilgili olarak yorumdan daha fazla birşeyler yazmak istedim.

Çimen'in video'sunda kedi bir yerde içeri girmek istediği evin camlı kapısını bir gnome'la kırmaya çalışıyor, ama gnome'un kafası kırılıyor. Ben sırf o sahneye kahkahalarla güldüm :)

Bu gnome'lar, Türkçe'ye bahçe biblosu ya da cücesi şeklinde çevirebileceğimiz yaratıklar. Porselenden yapılma, Avrupa ve Amerika'nın bahçeli evlerinin bahçelerini süsleyen cüceler. Sembolik bir ekol. Ama içerdikleri bir muziplik var ki, filmlerde bile yer etmişler. Çimen'in gnome'una bu kadar gülünce aklıma bir anda gelen kısa bir özet vermek istedim:

Amelie: Gnome'ların en meşhuru. Amelie'nin babasının sıkıcı tekdüze hayatında/evinin bahçesinde yeralan, ama Amelie'nin bir hostes arkadaşı yardımıyla bütün dünyayı dolaşan bir gnome. Diyorum ya en ünlüsü, Amelie'nin babası gnome'unun nerede olduğunu merak ederken, dünyanın her yerinde çekilmiş fotoğraflarını alıyor habire postada :)

Full Monty: Sheffield'ın ilk erkek striptizcileri evinde pratik yapsın diye karısını dışarı çıkartmak isteyen adamımızın gnome'ları bir bakıyoruz ki cam önünden adamla konuşmaya başlıyorlar. Heyecanlı dansçılar bir an önce eve girebilsinler diye...

Chicken Run: Farelerimiz tavuklara (uçak yapmaları için!) hırdavat taşırken, gnome'ların altına saklanarak kümese geliyorlar, ve tel örgünün dibinde o çok ince kelime esprisini yapıyorlar, "gnome delivery"! (Home delivery? ;) )

İşte sizlere kısa ve aykırı bir beyazperde gnome referansı...

Çikolatalı fondüye uzanan eller...

2008-02-19T07:10:00.002+02:00

Passiflora da beni takip ediyormuş. O zaman siz de, onun Kahve Dünyası'nda çikolatalı fondü yemediği zamanlarda yazdığı yazıları okuyun. Sağ sütunumda "kendini karbon sanan boşluk" ta yeralıyor artık, ama format gereği site ismiyle; jellylikesubstance! Hmmmm....

Bir fıkra...

2008-02-18T03:37:00.002+02:00

Bir gün, bir uçuşta, Azrail kokpite girmiş. Dönmüş kaptana ve demiş ki "Sen vadeni doldurdun hocam, gidicisin, bu uçuşta alacağım ben canını... Son duanı et, gerekeni yap"

Kaptan çıkışmış hemen, "ya" demiş "dur bir dakika... Napıyorsun sen? Tamam anladık, benim vadem geldi, beni alacaksın... Ama arkada 150 yolcu var, bu kadar yolcunun suçu ne? Bula bula bu uçuşu mu buldun benden kurtulmak için? Düşün, bir kafanı topla allahaşkına..."

Azrail cevap vermiş gecikmeden, "Arkadaşım, ben bu 150 kişiyi bu uçakta toplamak için ne kadar uğraştım biliyor musun?"

Aklım Karıştı

2008-02-07T00:19:00.000+02:00

Bugün bunu dinleyin...

Niye? Çünkü aklım karıştı... yani... bir süredir karışık zaten... Ben de bir süredir bunu dinliyorum... Siz dinleyin, keyfini çıkarın...

Youtube? U-turn!

2008-01-22T07:02:00.000+02:00

Önceki yazılarıma dahil ettiğim videoları belki de bugünlerde göremiyorsunuz. Çünkü hepsi youtube'dan alınmış videolardı. Ve youtube videoları Çin'den bile seyredilebilirken...

"T.C. Sivas 2. Sulh Ceza Mahkemesi 16/01/2008 Tarih ve 2008/11 nolu kararı gereği" Youtube sitesine Türkiye'den erişimin engellendiğinin.... FARKINDA MISINIZ?

Önce şunu (Çin demişken III) bir okuyun. Geçmişte de referans vermiştim, olsun bir daha okuyun.

Sonra şuraya gidin, irrepressible.info nedir bir görün.
En son da Türk Seddi'ni (Great Firewall of Turkey) ziyaret edin.

(Sarper'e teşekkürler, Çin demişken saptamalarımdan yola çıkarak bana daha fazlasını öğrettiği için...)

Strawberries, cherries and an angel's kiss in spring...

2008-01-13T18:34:00.000+02:00

Şimdi bu internette müzik (ya da müzik videosu) aramanın getirdiği garip birşey var. Aradığınız şarkının bir kaç farklı çeşidi önünüze çıkınca "onu da dinleyeyim, bunu da dinleyeyim" diyor, aynı şarkının farklı cover'larına boğuluyorsunuz bir an. Yani, istediğiniz şarkıdan eminseniz, ve başkasını gözünüz görmüyorsa takmıyorsunuz ama, benim gibi biraz da antolojist bir adamsanız, (bu arada kullandıktan sonra baktım, antolojist diye bir kelime gerçekten var, en azından ingilizcede...) bir parçanın her bir versiyonunu dinleyip, aradaki farkları bulmaya, hangisinin daha güzel olduğuna karar vermeye çalışıyorsunuz. Harddisk'iniz aynı şarkının farklı coverlarıyla doluyor.

Ben bu takıntıya "Yemen Türküsü"nü Şebnem Ferah'tan dinleyince başlamıştım (ki düpedüz bir hidden track'tir o). Yemen Türküsü'nün o kadar çok "cover"i var ki, her biri birbirinden güzel. Bulabildiğim tüm Yemen Türkü'lerini toplamak istedim, ama sonra üşengeçliğimden yapamadım öyle bir çalışma.

Şimdi nereden geldik bu konuya, dün size iki adet video tavsiye ettim, gününüzün neşeli geçmesi adına. Her ne kadar benim günümün sonunda, ufak bir şokla neşem kaçtıysa da, "Summer Wine"i aklımdan çıkaramadım; Cumartesi günü (artı yolda ve uyanık olduğum gecesi) boyunca. Hatta evden çıkarayak şarkıyı mp3çalarıma indirmiştim, bir sonraki internet bağlantısına kavuşana kadar loop içinde kaç kere dinledim bilmiyorum :)

Bir sonraki internet bağlantısına kavuşunca Youtube'da bir "summer wine" arayışı bana öyle iki versiyon getirdi ki, paylaşmak zorundayım. İlk gönderdiğim dahil bu üç "Summer Wine" video'sunu tekrar tekrar izlemekteyim.

İlki orijinali... Nancy Sinatra ile Lee Hazlewood düeti. Taaa 1967 senesinden! Lee Hazelwood'un şarkıyı söylerken surat ifadesine dikkat edin. Bir de 2. dakikada başlayan Nancy'nin "Strawberries, cherries and an angel's kiss in spring" nakaratını takip eden şuh kahkahasına. Diyorlar ki bu ikili en değeri anlaşılamayanlardanmış.

Bu arada, Lee Hazlewood da 4 Ağustos 2007'de ölmüş malesef...

Ve ikincisi... Bunu görünce gözlerime inanamadım. Bir çocuğa "akşam kızarmış patates ile köfte yemeği var" demek gibi :) Ya da ne biliim, rakıyla balığın mükemmel uyumu gibi... Andrea Corr'un o muhteşem yüzü, sesi, bakışları, gülüşü, ve yanında Bono. Ya bu o kadar güzel olmuş ki, ne kadar beğendiğimi kelimelere dökemiyorum ;) En iyisi seyredin, her saniyesini, Andrea'nın nakaratı bitirince Bono'ya dönüp o bakışına kitlenip kalın mesela...

Bu arada Andrea Corr, sanki daha aşık olunası mı ne?

Güne neşeyle başlamak

2008-01-12T11:39:00.000+02:00

Geçenlerde Sarper, Ray Charles'in Blues Brothers'daki performansını blog'una taşıyıp, "Bir sabah, bu sahneyi izleyip güne öyle başlayın. O gün kötü geçerse paranızı iade edeceğim..." demişti.

Ben bu sabah aynı şeyi şu aşağıdaki iki klip için söylüyorum. Zor bir gün olacaksa ikisini birden seyredin, eğer sadece biraz desteğe ihtiyacınız varsa, birini seyredin, yeter ;)

(Bu arada bu Summerwine düetindeki Natalia Avelon'a -ki rivayete göre kendisi Çek- aşık oldum...)

8 Ocak 2003

2008-01-10T02:50:00.000+02:00

8 Ocak günü, Diyarbakır uçak kazasının 5. senesiydi. Arkalarından haklı/haksız konuşulan bir sürü insanın ölümünün 5. yıldönümü yani. Ispartadaki kaza sonrası, haber özgürlüğü adı altında türlü medyatik şebekliklerle insanların didiklenmesi sürecinin bir benzeri (asap bozucu derecede benzeri hem de) 2003 senesinde de yaşanmıştı. Şimdi o kazada ölen insanları basın hatırlamıyor bile...

Gerçi, üzerinden bu kadar kısa bir zaman geçmiş olmasına rağmen Isparta kazası bile medyatik cazibesini kaybetmişken, 5 sene öncenin anılmasını beklemek çok iyimser olur herhalde... Dile kolay, kocca 5 sene...

Bir gün yolunuz düşerse, Edirnekapı'daki hava şehitliğini ziyaret edin. Onlar unuttursalar da siz unutmayın. Bazı şeyler 1 ayda, 3 mevsimde, 5 senede değersizleşse de siz değerli kılın.

Hazırcevap?

2007-12-17T17:14:00.000+02:00

Dün bir arkadaşim bana şöyle bir SMS attı: "arkanda ayı var"

Ben de cevap olarak, "Nasıl yani? Baktım arkama, seni göremedim?" yazdım.

O da "Kavuklu naber?... Pişekar" dedi. Mesajı okuduktan sonra kahkahalarla güldüm arabanın içinde kendi kendime...

Bu arada "Çin Demişken" serisi halen devam ediyor. Sarpers'i takip edin. O daha detaylı bir "Çin Demişken" çalışmasına girdi, ara ara bu konuda paslaşacağız sanırım, çünkü bende bir kaç tane daha "Çin Demişken" hikayesi var.

Uçak kazası...

2007-12-03T11:50:00.000+02:00

Niye bu kadar meraklıyız felakete? Niye gizli bir zevk alıyoruz insan dramından? Nasıl bir zihniyet bazı şeyler hakkında hiç bir fikir sahibi olmadığımız halde irdelememize sebep oluyor?

Isparta'ya giden World Focus MD'si düştü, 57 kişi öldü, ve üstünde TV'de ve gazetelerde öyle yorumlar yapıldı ki, inanamadım. Nasıl birdenbire herkes ulema olabiliyor yahu, niye? İsyan edesim geliyor! Bunu sadece hiçbir etiği kalmamış sözde "habercilik anlayışı"yla açıklamak yeterli değil bence. Amaç sadece milleti bilgilendirme mazeretine sığınarak sansasyonel haber sunma değil. Burada daha fazla bir sapkınlık var, bir obsesyon. Bu ülkenin karayollarında milyonlarca insan ölüyor, akla hayale gelmeyecek trafik kazaları oluyor, hangi birini bu kadar ayrıntıyla irdeliyorlar? Ne zaman duydunuz "Evet, muhtemelen Sinop-Samsun karayolunun 18. km'sinde yolda çukurlar vardı, araç oraya vardığında da sürücü çok uykuluydu, bakın lastik izlerini de şurada görebiliyoruz, burada kontrolden çıkmış olmalı, yolların da ışıklandırması berbat zaten gördüğünüz gibi" falan denildiğini? Niye, karayollarındaki kazalar artık çok mu banal bizler için, bir esprisi mi yok? Söz konusu uçak kazası olunca akan sular mı duruyor?

Oysa ki uçak kazalarının hiç te öyle bir medyatik, heyecanlı tarafları yok. Normalde yapılmayacağını beklediğiniz, kendi başlarına o kadar da önem arzetmeyen bir sürü abuk subuk hata üstüste geliyor, hatalar zinciri bir uçağı düşürüyor işte. Metal, gürültüyle taşa toprağa çarpıyor, dağılıyor, insanlar ölüyor, olabildiğince "aksiyon"dan uzak, olabildiğinde gerçek. Hiç te filmlerdeki gibi değil...

Ve bilim herşeyi zaten açığa çıkarıyor, er ya da geç bir kokpitte kimin ne yaptığı, yaparken ne dediği nokta nokta belirleniyor. Hal böyle iken apar topar tahminlerde bulunmak, medyumluk yapmak alçaklık değil de nedir? Bir sürü havacılık uzmanı türüyor bir anda. Bir kere havacılık uzmanı kimdir kardeşim, hangi okulda böyle bir bölüm var, ne yapmış ta havacılık konusunda uzman olmuş bu adamlar? Ve bir sürü yorumda bulunup, tahminler yapıyorlar olayın oluş biçimiyle ilgili. Ama böyle tahminler yapıp, olayın oluş biçimini tutturmaya çalışmak kumar oynamaktan farksız. Ve bu kumarı hayatını kaybetmiş bu kadar insan üzerine oynamak haksızlık bence.

Bu kazazedelerin üzerinden sansasyonel haber yapmanın, şehitler üzerinden politika yapmaktan ne farkı var?

Sweeney Todd is coming...

2007-12-02T12:47:00.000+02:00

Hey, Sweeney Todd geliyor! Fleet Street'in şeytani berberi ay sonuna doğru sinemalarda...

Efendim bu Sweeney Todd hikayesi biraz meşhurdur İngiltere'de. Masum bir adam, elinden avucundan herşey haksız yere alınıp ta hapse düşer, çıkınca da haliyle intikam ateşiyle kafayı yer, dükkanına girenin çıkmadığı bir berber olur. Detaya girmek gelecek filme haksızlık olur, ama bu hikayenin gerçek olduğuna İngiltere'de kuvvetle inanılmakta. Bu aynı zamanda müzikal olarak ta sahnelenmiş eser şimdi de müzikal bir film olarak geliyor. Sweeney Todd olarak Johnny Depp çıkacak karşımıza. Ortağı da bir o kadar güzel, insanı bakışlarıyla ürperten Helena Bonham Carter. O zaten kendisini Bellatrix olarak ispat etmişti :)

Ama bu filmin bir yönü var ki, burayı takip eden arkadaşlarımdan en az bir tanesi bayılacak buna biliyorum ;) bu bir Tim Burton projesi! (Dolayısıyla Johnny Depp ve Helena'nın işin içinde olması zaten kaçınılmazmış.)

Bekliyoruz hevesle, gelsin hemen izleyeceğiz...

Hey heeey taksi...

2007-11-29T19:18:00.000+02:00

Istanbul'un taksi şoförlerinden nefret ediyorum. Tamam bütün genellemeler yanlıştır, ve olumsuz genellemeler pek de etik değil belki ama cidden, bu şehirde iyi taksi şoförü olduğuna dair bir inancım kalmadı artık. Varlarsa da ben görmedim, geri kalanları kurtarmaya yetmeyecek kadar azlar demek ki.

İstanbulda taksiye binmekten mutlu değilim. Her seyahat bir stres oldu, olacak, bıçaksırtında gidiyor. Hayır, kardeşim sen de bir sürü insan gibi ekmek parası için bu işi yapıyorsun, çok zengin olup ta zevk için yapmıyorsun. E o zaman nedir bu oflayıp puflamalar, bir "iyi akşamlar" a cevap vermemeler. Hayat zor ise bir sürü insan için zor, nemrut ve nalet olmak zorunda değilsin ki!

Taksilerin çoğunda "korsana hayır" çıkartması var bu sıralarda. Tamam da sen neyi düzgün yaptın ki, hangi yüzle korsana hayır diyebiliyorsun? Korsan taksi senden çok daha ucuz mu? Ucuz (tamam vergisiz kazanç sözkonusu ama o ayrı bir tartışma konusu, üstüne vergi bile binse daha ucuz olurdu). Arabasını daha temiz tutuyor mu? Tutuyor. Istediğin zaman gelip, sikayet etmeksizin, suratına oflayıp puflamaksızın, istediğin yere götürüyor mu? Evet... Abuk sabuk radyo kanallarını yüksek sesle dinleyip te, kısmasını rica ettiğinde itiraz etmeye kalkıyor mu? Hayır...

Normalde trafikte taksiden bol birşey yok, ama yağmur yağdığı anda ortada taksi kalmaz. Hayır bu şehrin taksisi az da, yağmur yağınca oluşan talepten mi taksi kalmıyor ortalıkta, alakası yok, İstanbul trafiğinin zaten büyük bir kısmını yolda bütün gün boş gezen taksiler oluşturduğuna göre, taksi sayısı az değil. Kaldı ki dünyanın hiç bir gelişmiş şehrinde de bu derece avare dolaşıp sokakta müşteri arayan taksi yoktur. Ama diyorum ya, hava biraz bozmaya başlar, taksi göremezsiniz, gördükleriniz de asla durmaz, duranlar da asla gitmek istediğiniz yere gitmez... Kardeşim bu kadar ekabirsen para kazanmayı haketmiyorsun ya... Ekmek teknene biraz saygın olsun.

Eskiden çok daha aleniydi, şimdi biraz kulakları çekildi herhalde, havaalanı taksileri müşteri beğenmezlerdi. Havaalanından en az karşıya geçmiyorsanız, bir dayak yemediğiniz kalırdı. Şimdi ise birşey diyemiyorlar tabi, mecburen biraz daha nazik olmak zorundalar, ama bu sefer de oflayıp puflamalar başlıyor. Hayır, müşterine niye karakter atıyorsun? Çok oflarsan müşteri bundan alınıp inecek falan mı zannediyorsun? Sebep sorunca "bütün gün sıra bekledik, şimdi sizi bırakıp tekrar sıra bekliycez". Bunun böyle olabileceğini bildiğin halde sırf havaalanı taksisi olmak için tonla para vermedin mi? Kimse sana havaalanı taksisi olurken "aldığın her müşteri kesin karşıya gidecek" diye bir teminat verdi mi?

Bir de Bostancı deniz otobüsü iskelesindekiler aşırı nalettirler. Küçükyalı'yı, Maltepe'yi falan beğenmezler, "yok gitmiyorum" der, suratına bile bakmaz. Ne yapacaksın ki böylesine? Etkili çalışan bir şikayet metodu da yok ki...

Genelde insancıl bir insanım. Ama taksi şoförlerine bir süredir kılım, beni bu kadar kızdırmayı başaran tek insan grubu onlar herhalde...

Olumsuz taksi yolculukları ile ilgili öyle çok hikaye ve anlatacak öyle çok var ki, bu yazının da bir part II'su olabilir birgün...

Sevdiğim/Unutamadığım Film Sahneleri -1-

2007-11-19T09:50:00.000+02:00

Aslında bu başlık çok hoş olmadı, beğenmedim pek ama "unutulmayan film sahneleri" gibi gazetelerin pazar eki haberlerini andıran, edilgen bir başlık ta istemedim. Benim unutamadığım ya da sevdiğim sahneler çünkü. Başka birisi unutmuş olabilir. Hatta bahsi geçen filmleri görmemiş bile olabilir. Dolayısıyla spoiler konusunda sorumluluk kabul etmiyorum ;)

Die Hard

John McClane (Bruce Willis), filmin sonuna doğru, kötü adam Hans Gruber'i (Alan Rickman) vurmuş, adam gökdelenin (Nakatomi kuleleri!) camından aşağı düşerken, Holly'e (McClane'in karısı - Bonnie Bedelia) can havliyle sarılır, eli kayar, ve kadının bileğindeki saate tutunur. Holly ile Hans aşağı doğru sürüklenirken, John saatin kayışıyla uğraşır, saati çözer, ve Hans'ın elinde saatle Nakatomi binasının bilmemkaçıncı katından aşağı doğru ağırçekimde düşmeye başlarken John'a bir bakışı vardır ki... Unutulmaz...

Meraklısına notlar: (bu altbaşlıkla tam pazar eki yazısı gibi oldu şu an sanırım) Filmin başlarında, patron Nakatomi'nin Holly'e üstün çalışmalarından dolayı bir Rolex saat hediye ettiğini öğreniriz. Hans'ın beraberinde aşağı götürdüğü kol saati malesef binlerce dolarlık o Rolextir :)

Bir de, ben bu filmi ilk seyrettiğimde sene 1989 idi sanırım. O zaman çok üstünde durmuş olmasam da şimdi hatırlıyorum, Bonnie Bedelia'yı bayağı güzel bulmuştum. Şirin bir gülümsemesi vardı. Yazık, 2. filmden sonrasına bağlayamadılar kadıncağızı. Unutulmayan bir sahne olmamakla beraber, Die Hard II'nin sonunda yine her taraf altüst olmuş ve kahramanımız McClane ile eşi Holly bir araya gelebilmişken, Holly'nin çok tatlı bir serzenişi vardır, o şirin bakışıyla kocasına "Why does this keep happening to us?" deyiverir. Kadıncağıza üzülesiniz gelir cidden :)

Son olarak, imdb'yi kurcalarken bir şey daha öğrendim, Bonne Bedelia, Macaulay Culkin'in teyzesiymiş. Hani şu mütemadiyen evde tek başına kalan Macaulay. Eee, her güzelin bir kusuru var demek ki!

Çin demişken... II

2007-11-04T00:38:00.000+02:00

Geçen sefer, Çinde blog'uma giriş yapamamıştım. Bu sefer bloglara ulaşamadım bile. En son dediğim gerçek oldu galiba. Çinliler blogları(mı) da sansürlediler tamamen!!!

2008'de Beijing'de (ya da Pekin) olimpiyat düzenleyecek bu adamlar. İlginç yahu, gerçekten ilginç. Opera'yı açıyorum, blog'uma ve bildiğim diğer bloglara girmek istiyorum, yüklemiyor! E daha bir hafta önce yüklüyordu? Bu ne seçicilik? Acaba balığın diğer tarafını yemek için ters çevirsem mi naapsam :)

Çin demişken...

2007-10-30T15:17:00.000+02:00

Şöyle birşey çarptı gözüme Çin'in yeme içme adetlerini yabancılara anlatan bir sayfada:

"During a meal, do not turn a fish over to get to the flesh on the underside. Superstition holds that turning a fish over will cause a fishing boat to capsize."

İlginç birşey. Ben oysa ki balığımın yarısı bittiğinde, direkt öbür tarafını çevirip yemeye devam ederim. Etmiyoruz demek ki artık, sansür olsa da orada, balıkçı teknelerini düşünüyoruz ;)

Eee... Başlangıç sonrası? Ya da "Dünyamız"

2007-10-30T00:45:00.000+02:00

Evet... Sanırım o kadar da çok şey gelivermiyor insana yazmaya niyetlenince, ya da vakit olmuyor. Bir blog ne kadar zamanda bir güncellenmezse blogluktan çıkar? Outpour'ların bir düzeni olmalı mıdır? Who knows?

Geçen, en yazasım geldiği anda, yazamadığımı farkettim. Blog'umu okuyabiliyorum, ama yazamıyorum. "Chinese netblocks!" Çok komik gerçekten de. Çin'de sansür var mı? Şu kadarını söyleyeyim; Çin'deyken blog'unuza birşey yazamıyorsunuz, yok, yüklenmiyor sayfa! Muhtemelen orada birçok şeyi okuyamıyorsunuz da, engin siberdenizde birisi kazara bunu Çinceye çevirse, Çin'e gidildiğinde bu yazdığım da okunamayacak belki :))

İnsan sığ bakmamaya gayret edince dünyaya, gerçekten de ne kadar garip olduğunu farkediyor. İnternetten araştır, bir kitap oku, bir harita bul, dünyayı gez, belki de kendinle gurur duy dönünce, "kimsenin bilmediği bir restoran buldum hong kong'da, lezzet bir yandan, geleneksellik bir yandan..."

Ama ötesi var... Bir yer düşünün ki, yaşayanlarin % 70'i siyah, % 30'u beyaz... Deniz kıyısında müstakil evler, hepsinin etrafı tellerle çevrili, ve tellerde "Bu tellerde elektrik vardır" tabelaları! Bir tanesinin bile fotoğrafını çekemedim, ama çok traji-komik! Klasik uyarı tabelalarından, sarı zemin üzerinde siyah bir çift el ve üzerinde çarpı işareti... Ellerin siyah rengi bile bir mesaj... mı? "Burada beyazlar yaşar." diyor rehber. 5-10 dakika sonra, toprak arazi üstünde alabildiğince gecekondu, araba kaputundan çatı, ondulinden duvar, aralarda dermeçatma tahta çitler. "Burada da siyahlar yaşar, 4 metrekarede 4 kişi belki de." Hani şu ülkenin % 70'ini oluşturan siyahlar. Ayrım bu kadar mi keskin ve acımasız? Ha, yeni birşey mi keşfettim, tabii ki hayır, bilmiyor muydum, biliyordum tabii ki. Ama tokat gibi çarpıyor yine de insana... "Bana olmaz" dediğiniz kötü şey size de olduğunda yaşadığınız o şok gibi. Silkelenme vakti. Capetown gerçeği. Güney Afrika, "Blood Diamond" çağrışımları. Ne kadar insan dramı için kendinizi ezik hissedebilirsiniz ki?

Bunun üzerine, film tavsiyesi... "Hotel Rwanda"... Görmediyseniz, ne yapın edin görün...

Outpour is out babbling... for now.

Başlangıç

2007-10-09T21:08:00.000+03:00

THY Toplu İş Sözleşme görüşmeleri sürüyordu, ve her gazete THY çalışanlarının greve gitme tehditini kullanarak "vatan hainliği" yaptığını iddia etmekteydi. "Gözünüz doysun, aldığınız para neye yetmiyor" kışkırtmalarına gazetelerin internet sayfalarındaki acımasız okur yorumları da katılmıştı.

Kendi içimde isyan ettim, bu insanların suçu ne diye, standart tabir ile "çalıp çırpanların" yanına kar kalırken, bir sürü insan niye ve nasıl bu kadar acımasız ve düşüncesizce emekçiye saldirabiliyordu?

Bu blog o isyanın sonucu olarak ortaya çıktı. THY emekçilerinin hangi şartlarda çalıştığını bilmeksizin düşmanına söylemeyeceği hakaret düzeyindeki bu lafları sarfeden insanlara en azından kamuya açık bir alanda kendi açımdan cevap vermek istedim.

Ben buna niyetlendikten sonra, bu bloga yerleşene kadar toplu sözleşme görüşmeleri sonuca bağlandı, olay Türkiye'nin genel hızlı unutturulan gündemi içinde kayboldu, ama ben biliyorum ki yarın başka birşeye takılıp yine içimi dökmek isteyeceğim. İşte burası benim kamusal alanım...